علي بهشتي؛ فرزند غلامحسين، در اول اسفند ماه سال 1344، در روستاي اردسمان، از توابع شهرستان نيشابور، به دنيا آمد. مادرش، مي‌گويد: «پنجاه روزه حامله بودم كه يك شب در خواب سيّدي را ديدم كه درِ خانه را مي‌كوبد. بلند شدم و در را باز كردم. سيد به من گفت: چرا ناراحتي؟ گفتم: چون حالم خيلي بد است و مريض هستم. سيد گفت: نه شما مريض نيستي، باردار شده‌اي. به زودي پسري به دنيا خواهي آورد او سرباز اسلام است. نامش را علي بگذار. از خواب بيدار شدم و نمي‌دانستم باردار هستم.

 تاریخ و محل ولادت: 1344/12/01                نیشابور

 تاریخ و محل شهادت: 1365/05/24        حاج عمران عراق

 آغاز حیات جاودان: 20 سال و 5 ماه و 23 روز

 وضعیت تاهل: مجرد

 نام پدر: غلامحسین

 مذهب: شیعه

 تحصیلات کلاسیک: ششم ابتدائی

 تحصیلات حوزوی: سطح 1

 نحوه شهادت: اصابت ترکش و سوختگی صورت

 مزار مطهر: نیشابور / گلزار شهدای هلالی

علي بهشتي؛ فرزند غلامحسين، در اول اسفند ماه سال 1344، در روستاي اردسمان، از توابع شهرستان نيشابور، به دنيا آمد.

مادرش، مي‌گويد: «پنجاه روزه حامله بودم كه يك شب در خواب سيّدي را ديدم كه درِ خانه را مي‌كوبد. بلند شدم و در را باز كردم. سيد به من گفت: چرا ناراحتي؟ گفتم: چون حالم خيلي بد است و مريض هستم. سيد گفت: نه شما مريض نيستي، باردار شده‌اي. به زودي پسري به دنيا خواهي آورد او سرباز اسلام است. نامش را علي بگذار. از خواب بيدار شدم و نمي‌دانستم باردار هستم. علي، در شب 19 ماه مبارك رمضان، به دنيا آمد. 12 ساله بود كه پدرش او را به حوزه‌ي علميه، فرستاد. مدتي بعد، براي رفتن به جبهه، به پايگاه بسيج، مراجعه كرد اما چون سن او كم بود، قبولش نكردند. 18 ساله بود كه مجدداً براي حضور در جبهه مراجعه كرد، و براي خداحافظي به حوزه‌ي علميه، رفت تا از معلمش كسب اجازه كند، و او را وداع گويد. معلمش گفت: علي جان! درست را بخوان. و هرگاه درست را تمام كردي، به جبهه برو. علي، در جواب گفت: من اگر به جبهه نروم، امكان دارد جنگ تمام شود، ولي درس هيچ‌وقت تمام نمي‌شود. در آخرين مرخصي‌اش، اتوبوس تازه از اروميه گذشته بود، كه حمله ي هوايي شروع شد. تمام رزمندگان پياده و در گوشه‌اي مخفي شدند. هواپيماي عراقي، اتوبوس را بمباران كرد. علي كه در زير انبوهي از خارها مخفي شده بود، اشك از چشمانش جاري شد و از خدا و حضرت ابوالفضل عليه السلام خواست كه فقط يك بار ديگر پدر، مادر و خانواده خود را ببيند. با ياري خدا و ابوالفضل عليه السلام از آن خطر، نجات يافت. علي، از هنگامي كه به مرخصي آمد، تا روزي كه مي‌خواست برود، به خانه‌ي تك تك اقوام رفت، و از آن‌ها، خداحافظي كرد. در نگاه علي، هزاران حرف نهفته بود، و هزاران راز داشت، و مي‌گفت: مطمئن هستم كه اين بار، جام شيرين شهادت را مي‌نوشم، من خود بوي شهادت را استشمام كرده‌ام و من به آرزويم، خواهم رسيد. خواهر علي، كه اين سخنان را از او مي‌شنيد، مي‌گفت: علي جان! اين حرف‌ها را نزن. اگر خداي نكرده وضعيت ناگواري پيش آمد، مي‌تواني خودت را اسير كني و از مرگ نجات پيدا كني. علي، در جواب خواهر گفت: زهرا جان! مرگ با شرافت بهتر از زندگي با ننگ است. روحاني شهيد؛ علي بهشتي، بار ديگر، به جبهه اعزام شد. 10 روز بعد، نامه‌اي از علي، به دست خانواده رسيد كه در آن نوشته بود: مادر و پدر عزيز! مرا حلال كنيد و ديگر براي من نامه ننويسيد. هرگاه به سر مزارم آمديد، گريه نكنيد. مقدار پولي را كه پس‌انداز كرده‌ام، به يكي از دوستانم، كه براي ازدواج پول نياز دارد، بدهيد. شب عمليات، به دوستانش گفت: من شهيد مي‌شوم. من بوي شهادت را خوب مي‌شناسم. فقط من، به اين وصل مي‌رسم. شما زنده مي‌مانيد. حلالم كنيد.

روحاني شهيد؛ علي بهشتي، سرانجام در منطقه‌ي حاج عمران در تاريخ 24/5/1365، بر اثر اصابت تركش و سوختگي صورت، به درجه‌ي رفيع شهادت، نايل گرديد. پيكر مطهرش را بنا به درخواست خود شهيد، در گلزار شهداي هلالي بخش مركزي نيشابور، به خاك سپردند.