سيدمحمدعلي حسيني؛ فرزند سيدحسين و زهرا، در سال 1345، در افغانستان، به دنيا آمد. با تجاوز شوروي به وطنش، بعد از شورش و نهضت عمومي ملت عليه نظام دژخيم متجاوز شوروي، دو سال كامل، تفنگ بر دوش در جبهه‌ي حق عليه باطل، در افغانستان مبارزه كرد. بعد از اين كه با پدر، مادر و همسرش به ايران هجرت كرد، گاهي به خاطر امرار معاش، بار سنگين كار در كارخانه‌ها و مرغداري ها را به دوش مي‌كشيد و بعضي اوقات با عشق و شوري كه به اسلام داشت، به فراگيري درس‌هاي ديني مي‌پرداخت. با اين كه تازه لباس روحانيت به تن كرده بود، با جمعي از دوستانش مجلس مقاله‌نويسي تشكيل داد و مقاله‌هاي جالب در رابطه با مسايل اسلامي نوشت، تا اين كه به فكر جبهه و جهاد افتاد. مادرش؛ زهرا حسيني، مي‌گويد: « محمدعلي، خيلي پسر خوبي بود. تنها پسرمان بود و او را از جانمان بيشتر دوست داشتيم. محمد، هميشه آرزو داشت كه به جبهه برود، ما به او اجازه نمي‌داديم كه به جبهه برود. چهار سال در شانديز زندگي مي‌كرديم. هميشه دست من را مي‌گرفت و التماس مي‌كرد كه راضي بشوم. بعد از مدتي، همسرش خواب ديد كه آقايي در مكان بلندي نشسته كه طرز شكل و شمايلش مثل امام خميني است. هر كس آرزويي داشت، مي‌رفت و مي‌نوشت و به آقا مي‌داد.

 تاریخ و محل ولادت: 1345/01/01             افغانستان

 تاریخ و محل شهادت: 1365/04/13          مهران قلاویزان

 آغاز حیات جاودان: 20 سال و 3 ماه و 12 روز

 وضعیت تاهل: متاهل

 نام پدر: سید حسین

 شغل پدر: کشاورز

 مذهب: شیعه

 تحصیلات کلاسیک: دیپلم

 تحصیلات حوزوی: مقدمات

 مسئولیت: آرپیچی زن

 نحوه شهادت: اصابت ترکش خمپاره

 مزار مطهر: مشهد مقدس / بهشت رضا (ع)

سيدمحمدعلي حسيني؛ فرزند سيدحسين و زهرا، در سال 1345، در افغانستان، به دنيا آمد. با تجاوز شوروي به وطنش، بعد از شورش و نهضت عمومي ملت عليه نظام دژخيم متجاوز شوروي، دو سال كامل، تفنگ بر دوش در جبهه‌ي حق عليه باطل، در افغانستان مبارزه كرد. بعد از اين كه با پدر، مادر و همسرش به ايران هجرت كرد، گاهي به خاطر امرار معاش، بار سنگين كار در كارخانه‌ها و مرغداري ها را به دوش مي‌كشيد و بعضي اوقات با عشق و شوري كه به اسلام داشت، به فراگيري درس‌هاي ديني مي‌پرداخت. با اين كه تازه لباس روحانيت به تن كرده بود، با جمعي از دوستانش مجلس مقاله‌نويسي تشكيل داد و مقاله‌هاي جالب در رابطه با مسايل اسلامي نوشت، تا اين كه به فكر جبهه و جهاد افتاد. مادرش؛ زهرا حسيني، مي‌گويد: « محمدعلي، خيلي پسر خوبي بود. تنها پسرمان بود و او را از جانمان بيشتر دوست داشتيم. محمد، هميشه آرزو داشت كه به جبهه برود، ما به او اجازه نمي‌داديم كه به جبهه برود. چهار سال در شانديز زندگي مي‌كرديم. هميشه دست من را مي‌گرفت و التماس مي‌كرد كه راضي بشوم. بعد از مدتي، همسرش خواب ديد كه آقايي در مكان بلندي نشسته كه طرز شكل و شمايلش مثل امام خميني است. هر كس آرزويي داشت، مي‌رفت و مي‌نوشت و به آقا مي‌داد. سيدمحمد، مي‌رود جلو، خودكار را از دست آقا مي‌گيرد و آرزويش را مي‌نويسد. در آن موقع، آقا به محمد مي‌گويد تو كه اين قدر علاقمند‌ به شهادت و جنگ در راه اسلام هستي بيا و در صف سربازان خودم باش. صبح، همسرش خواب را براي همه تعريف كرد، و اين خواب دليل رضايت ما شد.» سرانجام، در تاريخ 13/4/1365، در دشت مهران، زماني كه براي نجات عده‌اي از برادران كه در محاصره‌ي افراد دشمن افتاده بودند، حركت كرد، در نتيجه، برادران همرزم خود را از محاصره نجات بخشيد، امّا خود، بر اثر اصابت تركش خمپاره، به شهادت رسيد.

شهيد؛ سيدمحمدعلي حسيني، در قسمتي از وصيت‌نامه‌ي خود، مي‌نويسد: « با درود بر منجي عالم بشريت؛ حضرت مهدي موعود عجل الله فرجه و نائب بر حقش؛ امام خميني رحمة الله عليه، و سلام بر امت شهيد پرور افغانستان و ايران. هدف من از رفتن به جبهه اين است كه بتوانم به قدر توان، مسئوليت شرعي خودم را انجام داده و از اسلام و قرآن دفاع كنم. مادر عزيزم! نكند خداي نكرده در نبود فرزندت دلتنگي كني و عده‌اي را خوشحال سازي. همسر عزيزم! من شرمنده‌ام كه نتوانستم مسئوليت‌هايي كه داشتم انجام دهم.»

پيكر پاك شهيد؛ سيدمحمدعلي حسيني، در بهشت رضاي مشهد، به خاك سپرده شد.