مهدي دهشت حائري؛ فرزند مسلم و اشرف، در نهم مرداد ماه سال 1337، در مشهد، به دنيا آمد. وي، دومين فرزند خانواده بود. اشرف نظرزاده؛ مادر شهيد، مي‌گويد: « از همه ي بچه‌هايم خوش اخلاق‌تر و خوش‌برخوردتر بود و از همان كودكي علاقه‌ي زيادي به نماز و روزه داشت و هر چه ما سعي مي‌كرديم كه او را از روزه گرفتن منصرف كنيم، نمي‌توانستيم. يادم مي‌آيد كه هميشه ما در موقع سحر، برق را روشن نمي‌كرديم كه مبادا بيدار شود، اما همين كه صداي پايمان را مي‌شنيد، بلند مي‌شد و گاهي هم كه سحر‌ها خواب مي‌ماند، بدون سحري روزه مي‌گرفت.» به دليل علاقه‌اي كه به حوزه‌ي علميه داشت و از آن جا كه پدر و عمويش هر دو از علما و مدرسان حوزه‌ي علميه بودند، او نيز، وارد حوزه شد و به تحصيل علوم قرآني مشغول گرديد. هدف او، رسيدن به درجات عالي علم، عمل و ترويج دين بود. وي، در دوران قيام مردم، عليه نظام ستمشاهي، در راهپيمايي‌ها شركت داشت و اعلاميه توزيع و با افراد ضد انقلاب و منافق برخورد مي‌كرد.

 تاریخ و محل ولادت: 1337/05/05       مشهد مقدس

 تاریخ و محل شهادت: 1361/01/04        دهلاویه 

 آغاز حیات جاودان: 23 سال و 7 ماه و 26 روز

 وضعیت تاهل: متاهل

 نام پدر: مسلم

 شغل پدر: روحانی

 مذهب: شیعه

 تحصیلات کلاسیک: ششم ابتدائی

 تحصیلات حوزوی: سطح 2

 مسئولیت: مبلغ

 نحوه شهادت: اصابت ترکش به قلب

 مزار مطهر: مشهد مقدس / صحن حرم امام رضا (ع)

مهدي دهشت حائري؛ فرزند مسلم و اشرف، در نهم مرداد ماه سال 1337، در مشهد، به دنيا آمد. وي، دومين فرزند خانواده بود. اشرف نظرزاده؛ مادر شهيد، مي‌گويد: « از همه ي بچه‌هايم خوش اخلاق‌تر و خوش‌برخوردتر بود و از همان كودكي علاقه‌ي زيادي به نماز و روزه داشت و هر چه ما سعي مي‌كرديم كه او را از روزه گرفتن منصرف كنيم، نمي‌توانستيم. يادم مي‌آيد كه هميشه ما در موقع سحر، برق را روشن نمي‌كرديم كه مبادا بيدار شود، اما همين كه صداي پايمان را مي‌شنيد، بلند مي‌شد و گاهي هم كه سحر‌ها خواب مي‌ماند، بدون سحري روزه مي‌گرفت.» به دليل علاقه‌اي كه به حوزه‌ي علميه داشت و از آن جا كه پدر و عمويش هر دو از علما و مدرسان حوزه‌ي علميه بودند، او نيز، وارد حوزه شد و به تحصيل علوم قرآني مشغول گرديد. هدف او، رسيدن به درجات عالي علم، عمل و ترويج دين بود. وي، در دوران قيام مردم، عليه نظام ستمشاهي، در راهپيمايي‌ها شركت داشت و اعلاميه توزيع و با افراد ضد انقلاب و منافق برخورد مي‌كرد. اگر كسي نسبت به ارزش‌هاي انقلاب كوچكترين‌ تعرضي مي‌كرد و كار خلاف شرع انجام مي‌داد، ناراحت مي‌شد و آن چه از او بر مي‌آمد، انجام مي‌داد. اگر در آن مورد به مسئولين دسترسي مي‌داشت سريعاً اقدام مي‌كرد. علاقه‌ي شديدي به قرآن و عبادت داشت و در انجام عبادات كوتاهي نمي‌كرد. به صله‌ي رحم بسيار اهميت مي‌داد. تابع امام و فرمان او بود و هر چه آن بزرگوار دستور مي‌داد، با كمال ميل مي‌پذيرفت. كتاب‌هاي شهيد مطهري، امام خميني رحمه الله و شهيد هاشمي‌نژاد را مطالعه مي‌كرد. دختر عموي خود را كه فرزند جناب حجة‌الاسلام حاج محمدرضا دهشت؛ يكي از اساتيد معروف مشهد بود، به همسري برگزيد. طلبه‌اي پرتحرك و پر تلاش و مؤمن بود. كلاس‌هاي قرآن تشكيل مي‌داد و به افراد، تعليمات ديني را مي‌آموخت. پس از گذراندن دوره‌ي مقدمات، به حوزه‌ي علميه‌ي قم رفت و به تحصيل و فعاليت پرداخت. طلبه‌ي شهيد؛ مهدي دهشت حائري، در رمضان سال 1360، با جمعي از برادران طلبه، از طرف سازمان تبليغات به جبهه رفت. او، رفتن به جبهه را وظيفه‌ي شرعي خود مي‌دانست. مطيع كامل ولايت فقيه بود. به اطرافيان توصيه مي‌كرد كه به جبهه بروند. شهيد، در دفتر خاطرات خود نقل مي‌كند: « جبهه يك دانشگاه است، كه هر كس به آن جا برود، درس‌هاي بسيار مهمي مي‌تواند بياموزد و با كوله‌باري از علم و معرفت بازگردد. با رفتن به جبهه و ديدن بعضي مسايل و معجزات، مي‌توان فهميد اين جنگ، بين اسلام و كفر است.» وي، 40 روز، با نيروهاي شهيد چمران همكاري داشت. و در جبهه‌ي دهلاويه، مشغول خدمت شد و امام جماعت بود. روحاني شهيد؛ دهشت حائري، علاقه‌ي عجيبي به آقا؛ امام زمان عجل الله تعالي فرجه داشت. بزرگترين آرزويش اين بود كه از ياران آن حضرت باشد. به نحوي كه برخي از دوستان، او را به همين خصوصيت مي‌شناختند. اشرف نظرزاده؛ مادر شهيد، مي‌گويد: « آخرين بار كه مي‌خواست به جبهه برود، اعمالش به گونه‌اي بود كه انگار به او الهام شده كه شهيد مي‌شود. او، تمام وسايل خود را به دوستانش داده بود تا به خانه بياورند.» سرانجام، در تاريخ 4/1/1361، در جبهه‌ي دهلاويه، در عمليات فتح‌المبين، بر اثر اصابت تركش خمپاره، به شهادت رسيد. پيكر پاك روحاني شهيد؛ مهدي دهشت حائري، پس از تشييع، در صحن آزادي حرم امام رضا عليه السلام به خاك سپرده شد.