محمدمهدي متديّن طوسي؛ فرزند محمدعلي، در بيست و دوم شهريور ماه سال 1312، در شهر مشهد، به دنيا آمد. پس از دوره‌ي ابتدايي، براي تحصيل معارف اسلامي، وارد مدرسه‌ي علميه‌ي نواب شد و دروس حوزوي را تا سطح متوسطه ادامه داد و از آن پس تصميم گرفت به جاي ادامه ي تحصيل، به تبليغ احكام و معارف ديني بپردازد و در سلك مبلغان و وعاظ درآمد.

 تاریخ و محل ولادت: ۱۳۱۲/۰۶/۲۲            مشهد مقدس

 تاریخ و محل شهادت: ۱۳۶۶/۰۲/۰۹     عربستان / مکه مکرمه

 آغاز حیات جاودان: ۵۳ سال و ۱۰ ماه و ۱۸ روز

 وضعیت تاهل: متاهل

 نام پدر: محمدعلی

 شغل پدر: عطار

 مذهب: شیعه

 تحصیلات کلاسیک: پنجم ابتدایی

 تحصیلات حوزوی: سطح ۱

 مسئولیت: مبلغ

 نحوه شهادت: حین اقامه مراسم برائت از مشرکین بر اثر ضربات نیروی سعودی به سر

 مزار مطهر: مشهد مقدس / گلزار شهدای حرم مطهر امام رضا (ع)

 محمدمهدي متديّن طوسي؛ فرزند محمدعلي، در بيست و دوم شهريور ماه سال 1312، در شهر مشهد، به دنيا آمد. پس از دوره‌ي ابتدايي، براي تحصيل معارف اسلامي، وارد مدرسه‌ي علميه‌ي نواب شد و دروس حوزوي را تا سطح متوسطه ادامه داد و از آن پس تصميم گرفت به جاي ادامه ي تحصيل، به تبليغ احكام و معارف ديني بپردازد و در سلك مبلغان و وعاظ درآمد. منبر او، به خاطر استفاده ي زياد از آيات قرآن و احاديث، جاذبه‌ي خاصي داشت. محمدمهدي، هيچ‌گاه بحث و موعظه را به عنوان شغل به حساب نمي‌آورد. به همين جهت هنگام اعزام به مناطق دور افتاده، اگر وجهي به او پرداخت نمي‌شد، ناراحت نبود و بار ديگر به همان روستا مي‌رفت. محمدمهدي، با شروع نهضت و انقلاب اسلامي، حضور چشمگيري در صحنه‌هاي مبارزاتي داشت. زماني كه بردن اسم امام خميني جرم محسوب مي‌شد، در سخنراني‌هاي خود علناً اعلام مي‌كرد كه از امام خميني تقليد مي‌كند. وي، در سال 1356 در راهپيمايي كه همزمان با مراسم تشييع پيكر مرحوم كافي بود، شركت كرد و در همان زمان به دست ساواك دستگير شد كه پس از چند روز بازداشت و شكنجه‌هاي روحي و جسمي آزاد گرديد. او، در 18 سالگي با خانم اقدس تحقيقي عرب، ازدواج كرد. حاصل زندگي آن‌ها سه فرزند پسر به نام جواد، غلام عباس، حسين و يك فرزند دختر به نام منصوره است. و حاصل زندگي مشترك دوم وي، با خانم طاهره ي رقيبي 5 فرزند است. روحاني شهيد؛ محمدمهدي متديّن طوسي، با شروع جنگ تحميلي چندين بار از طرف سازمان تبليغات به عنوان مبلّغ عازم جبهه‌هاي غرب و جنوب شد، و با حضور در خط مقدّم جبهه، رزمنده‌ها را روحيه مي‌داد. او، خود به جبهه رفت و فرزندانش را نيز به جبهه مي‌فرستاد. يكي از فرزندانش به نام احمد آقا از جانبازان دوران دفاع مقدس است كه چشمانش را در جنگ از دست داده است. وي، به نماز و به خصوص نماز اول وقت، اهميت زيادي مي‌داد و هميشه فرزندان خود را بر اين امر توصيه مي‌كرد. نماز نافله ي شب را حتي‌الامكان ترك نمي‌كرد، براي نماز جماعت ارزش فراواني قائل بود. حتي نماز صبح را هم هميشه با جماعت مي‌خواند. در مسايل ديني، انساني مقيد بود. در اداي حقوق الهي، به ويژه خمس، هيچ گاه كوتاهي نمي‌كرد. انساني خيّر بود. به مشكلات خويشاوندان و حتي كساني كه شناخت كافي از آن‌ها نداشت، رسيدگي مي‌كرد.

 فرزندش؛ حسين مقدس طوسي، در اين باره نقل مي‌كند كه وي روحيه‌ي تعاون و گره گشايي داشت. يادم است او هر ماه روضه‌خواني براي بانوان برعهده داشت. يك دفعه كه براي روضه مي‌رود، احساس مي‌كند صاحبخانه شور و شوق جهت پذيرايي از مستمعان را ندارد. از صاحبخانه علت ناراحتي اش را مي‌پرسد، وي مي‌گويد: حاج آقا! مدتي است دخترمان در عقد است و مي‌خواهند او را ببرند. شوهرم هم بضاعت مالي ندارد و نمي‌دانم چگونه جهاز تهيه كنم. پدرم پس از اتمام روضه، به منزل مي‌رود و مقدار پولي را كه لازم بود به صاحب مجلس مي‌دهد. صاحب مجلس تعجّب مي‌كند. مي‌گويد: حاج آقا چرا زحمت كشيديد؟ چگونه قرض شما را بپردازم؟ ايشان (پدرم) در پاسخ مي‌گويد: هر ماه كه براي روضه آمدم، مقداري از آن را بپرداز تا موقعي كه قرضتان ادا شود.

 روحاني شهيد؛ محمدمهدي متديّن طوسي، به حضرت سيدالشهدا عليه السلام علاقه‌ي زيادي داشت. جلسات هفتگي عزاي اباعبدالله عليه السلام را در منزل برپا مي‌داشت. مطيع ولايت فقيه بود و به امام خميني علاقه ي زيادي داشت. فردي منظم بود و به وعده‌هايي كه مي‌داد عمل مي‌كرد. با منكرات با قاطعيت برخورد مي‌كرد و در مقابل مخالفان و عقايد انحرافي با دليل و برهان مي‌ايستاد. به شهادت علاقه‌ي وافري داشت و در قنوت نمازهايش « اللهم ارزقنا الشهادة في سبيلك» را مي‌خواند. وي، سال‌هاي زيادي به عنوان روحاني كاروان با سازمان حج و زيارت همكاري داشت. بارها با همين عنوان، به مكه عزيمت كرد. تا اين كه سرانجام، در نهم مرداد ماه 1366 ، در فاجعه‌ي مكه‌ي مكرمه و بر اثر ضربات نيروهاي سعودي به ناحيه ي سر، به شهادت رسيد.

... و همه شما را وصيت مي‌کنم که نماز را در اول وقت به جا بياوريد، دنيا را مقصود بزرگ خود مسازيد، خمس مال خود را بپردازيد . و در کارهاي شبهه ناک خاموش باشيد، در هنگام خشم و رضا، به عدل قضاوت کنيد، با همسايگان به نيکي سلوک کنيد، صله رحم به جا آوريد، مساکين را دوست داشته باشيد و با ايشان مجالست کنيد، تواضع را پيشه خود سازيد و مرگ را ياد بياوريد و از خدا بترسيد، چه در پنهان و چه در آشکار! و بپرهيزيد از رفتن به مجالسي که گمان بد به اهل آن برده مي شود. اي فرزندان من، براي خدا کار کنيد و امر به معروف و نهي از منکر را در جاي خود به جا آوريد و فرزندانتان را با خدا و اوامر و نواهي او آشنا کنيد. از گذاشتن دختران به مدارس خودداري کنيد و با برادران ديني خود براي خدا برادري کنيد و در معيشت خودتان اقتصاد و ميانه روي را رعايت کنيد. زاد و توشه سفر آخرت را پيش‌تر بفرستيد و خدا را در همه حال ياد کنيد. صدقه زياد بدهيد و در مجالسي که ياد خدا نمي شود و خلاف شرع مي کنند، ابدا شرکت ننماييد؛ هر چند از نزديکان باشند. رشته توسل با ائمه را محکم کنيد و اگر بتوانيد توسل روزهاي يکشنبه را ادامه بدهيد. اي حسين، تو را وصيت مي کنم که با برادران و خواهران خود که از مادر ديگري هستند، نيکويي کن، چه آنها فرزندان پدر تو هستند و اما برادران و خواهران مادري خودت، احتياج به سفارش و وصيت نيست و همچنين نسبت به مادرتان احترام کنيد و هر چه مي‌توانيد خوبي کنيد و راضي نيستم که کوچکترين بي احترامي به يکديگر کنيد يا اين که مجادله بين شما بشود که مردم درباره شما حرف بزنند. اسبابها را از جمله منزل به مادر بچه ها واگذار نمودم و اگر من مردم و صغيري در اولادهاي من بود از اولادهاي مادرت. تو را از طرف خودم قيم قرار مي دهم و از بي بي طاهره، خودش را قيم قرار دادم و براي تقسيم ارث راضي نيستم که مردم صداي شما را بشنوند و عجله در تقسيم نکنيد مگر آنکه به نفع شما باشد اگر مُردم و حسين نبود، برداشتن جنازه من را تا آمدن او به تاخير بيندازيد....

 پيكر روحاني شهيد؛ محمدمهدي متديّن طوسي، پس از تشييع، در گلزار شهداي حرم مطهر امام رضا عليه السلام، واقع در شهر مقدس مشهد، به خاك سپرده شد.