سوم فروردين 1344، در شهرستان مشهد به دنيا آمد. پدرش ابوالقاسم و مادرش شهربانو نام داشت. تا سوم متوسطه در رشته رياضي درس خواند. کشاورز بود. سال 1362 ازدواج کرد و صاحب يک پسر شد. فرمانده گردان آموزشي بود. پاسدار وظيفه بود. بيستم آذر 1367، در پادگان آموزشي سبزوار بر اثر اصابت ترکش به دست، شکم و سينه، شهيد شد. مزار او در روستاي بداغ‌آباد از توابع شهرستان سبزوار واقع است.

 تاریخ و محل ولادت: ۱۳۴۴/۰۱/۰۳      مشهد مقدس

 تاریخ و محل شهادت: ۱۳۶۷/۰۹/۲۰        سبزوار 

 آغاز حیات جاودان: ۲۳ سال

 وضعیت تاهل: متاهل

 نام پدر: ابوالقاسم

 مذهب: شیعه

 تحصیلات کلاسیک: دوم دبیرستان رشته تجربی

 مسئولیت: معاون گردان آموزشی پایگاه شهید داورزنی سبزوار

 نحوه شهادت: اصابت ترکش

 مزار مطهر: سبزوار / بداغ آباد / روستای بالاجوین

 «شهید غلام‌رضا بداغ‌آبادی» فرزند ابوالقاسم در سوم فروردین ۱۳۴۴ در شهر مشهد متولد شد و در همان کودکی به زادگاه پدری‌اش روستای بداغ‌آباد نقل مکان کردند. در کودکی به مکتبخانه روستا رفت و با قرائت قرآن آشنا شد. تحصیلات دوره ابتدایی را در آنجا با موفقیت سپری کرد و پس از آن به شهر سبزوار عزیمت کرد و در مدرسه راهنمایی خیام و در ادامه تا سال سوم دبیرستان ادامه تحصیل داد. غلام‌رضا در سن جوانی ازدواج کرد و حاصل زندگی مشترکش یک فرزند بود. او پیش از پیروزی انقلاب اسلامی زمانی که مشغول به تحصیل بود به توزیع و پخش اعلامیه‌های امام خمینی(ره) می‌پرداخت و در تظاهرات و راهپیمایی‌های مردمی شرکت می‌کرد. وی در اوایل انقلاب به عنوان یکی از مربیان متعهد و مجرب در پادگان آموزشی شهید داورزنی سبزوار مشغول تدریس شد.

 سپس به استخدام سپاه پاسداران انقلاب اسلامی درآمد و در قسمت روابط عمومی و تبلیغات حضوری فعال داشت. ایشان در سال ۱۳۶۰ به جبهه اعزام شد و پس از برگشتن به قسمت گردان آموزش نظامی رفت و در پایگاه‌های بسیج به آموزش پرداخت. در ادامه چند بار دیگر عازم مناطق عملیاتی شد و سرانجام در تاریخ ۲۰ آذر ۱۳۶۷ در پادگان شهید داورزنی سبزوار به عنوان مربی آموزشی بر اثر انفجار نارنجک به شهادت رسید.

 پیکر پاک و مطهر ایشان پس از تشییع باشکوه، در روستای بداغ‌آباد از توابع شهرستان جوین به خاک سپرده شد. روحش شاد. 

 فرازی از وصیتنامه شهید: . پدر و مادر عزيزم، هر شهيدى در روز قيامت مى تواند هفتاد هزار نفر از اقوام و خويشاوندان را شفاعت كند، پس چه افتخارى از اين بالاتر كه شما پدر و مادر شهيد هستيد. عزيزان من، خون من چندان ارزشى ندارد كه شما برايم گريه كنيد. پس از شما خواهش مى كنم كه اگر هم خواستيد گريه كنيد براى مظلوميت سيد الشهداء گريه كنيد. اين خواهش مرا كه عاجزانه از همه دوستان و خويشان دارم به همه برسانيد كه به قول معروف از كوچكان خطا و از بزرگان عطا.