روحاني شهيد «قاسم الرضا ابراهيمي نژاد» سال 1343 ، در باغستان سبز و با طراوت زندگی مرحوم احمد ابراهيمی نژاد روييد. خانواده اين کشاورز ساده دل و صميمي ، دانشگاه معرفت و بينش اين کودک تازه رسته بود که الفباي ايمان و اعتقاد را از لبان پرمهر اين معلمان با تجربه می چيد. سايه پر مهر و محبت مادر خيلي زود از سر قاسم الرضا پر کشيد و وجود نحيف او را در بارش سرمای بی کسی ها و بی مادری ها آزرده ساخت.

 تاریخ و محل ولادت: 1342/10/10        قوچان / روستای ریزه 

  تاریخ و محل شهادت: 1362/1/22               شرهانی 

  آغاز حیات جاودان: 18 سال و 3 ماه 

  وضعیت تاهل: مجرد 

  نام پدر: احمد 

  شغل پدر: کشاورز 

  مذهب: شیعه 

  تحصیلات کلاسیک: پنجم ابتدایی 

  تحصیلات حوزوی: سطح 1 

  مسئولیت: رزمنده / مبلغ 

  نحوه شهادت: اصابت ترکش به سر 

  نام عملیات: والفجر ۱ 

  مزار مطهر: مشهد / بهشت رضا (ع)

 فعالیتهای فرهنگی در سطح حوزه و روستای محل سکونت و روستاهای اطراف 

 حضور در جبهه های نبرد 

 شرکت در عملیات های مختلف از جمله عملیات والفجر یک

روحاني شهيد «قاسم الرضا ابراهيمي نژاد» سال 1343 ، در باغستان سبز و با طراوت زندگی مرحوم احمد ابراهيمی نژاد روييد. خانواده اين کشاورز ساده دل و صميمي ، دانشگاه معرفت و بينش اين کودک تازه رسته بود که الفباي ايمان و اعتقاد را از لبان پرمهر اين معلمان با تجربه می چيد. سايه پر مهر و محبت مادر خيلي زود از سر قاسم الرضا پر کشيد و وجود نحيف او را در بارش سرمای بی کسی ها و بی مادری ها آزرده ساخت. قاسم الرضا پا به دوران کودکی نهاده بود و با آن طراوت و چابکی کودکانه در کوچه پس کوچه‌های ايام آن قدر جست و خيز کرد تا سر از دوران درس و مدرسه در آورد. دبستان ، ادامه معرفت اندوزی کودکانه او بود که ذهن و روح او را آماده انتخاب سخت فردايش می ساخت. دوران ابتدایی که به سر آمد ، راهی ديار نور شد ؛ آن جا که دنيا با همه زرق و برقش، با همه زيبایی ها و دلفريبی هايش در آن کمتر راه می يابد. آری؛ حوزه علميه اين پايگاه علم و عمل، اين سنگر مدافع حريم دين، مأمن أمن اين نوجوان ساده و مؤمن گرديد. حوزه علميه «محموديه» فاروج، ميزبان نخست او بود و بعد از مدتی جوار پاک و منوّر امام هشتم شيعيان، مرکز ولايت و ارادت به اهل بيت – عليهم‌السلام- ، ميزبانی او را عهده‌دار شد. بارش نور ايمان و معرفت، وجود گرما گرم از عشق او را، گرم تر ساخت. استاد، ميدان عشق و معرفتی برپا کرده بود که امثال قاسم الرضا بر صفا و بهارش می افزودند. تا پايان مقدمات را در آن جا خواند. فقه و اصول آخرين رفيقان او بودند که از علم آنان بر می گرفت. بوی ظلم و تعدّی و جور و عصيان، مشام هر آزاده‌اي را آزرده ساخته بود. ديوانه‌اي خود را به مرزهاي شهر امن ايمان کوبيده و قصد نفوذ به دروازه‌هاي شهر را داشت. قاسم الرضا خود را مسئول دفاع می ديد. حال نوبت عمل بود؛ لباس خاکی و بسيج را به تن کرد؛ لباسی که بايد از سر تدبير و تدبر، عقل و معرفت، عرفان و ايثار به تن کرد و او چنين کرد و پرواز عاشقانه‌اش را آغاز کرد. خود را به دهان اژدهای خشمگين و ديوانه متجاوز رساند و جانش که تمام هستی اش بود را در طبق اخلاص نهاد و به مقابله پرداخت. او جبهه را آزمايشی از طرف خداوند برای بندگانش می ديد. او که به متانت و گشاده رويی شناخته مي‌شد و روی خوش و برخورد مؤدبّانه ، متواضعانه و صميمی اش، محبوب دلهايش ساخته بود، در ميدان رزم در مقابل تجاوز اهريمن به شدت و جديّت قد علم کرد. والفجر يک، صحنه جانفشانی و ايستادگی اين سرو استقامت و ايمان بود. او سرباز قرآن بود و قرآن در وصف مؤمنان، آنان را دارای رحم و مهربانی نسبت به هم و محکم و شديد نسبت به کفار معرفی می سازد؛ پس او در مقام سرباز به اين آموزه جامه عمل پوشانده بود و در راستاي همين عمل به فرامين بلند قرآن بود که تمام هستی اش و زندگی اش را در اوج جوانی بر دستان با سخاوتش گرفت و به درگاه حضرت دوست تقديم کرد و با زبان جان عرضه داشت: « اللهم تقبل مني هذا القليل» بيست و دوم فروردين 1362 روز ميعاد او با حضرت ربّ الارباب بود. روحش شاد و راهش پررهرو باد.

او هنگامی که عازم جبهه بود به دوستان و بستگانش می گفت: «جبهه آزمایشی از طرف خداوند برای بندگانش است و به آنان توصیه می کرد: «در جبهه که دیار عاشقان است حضور یابند و میگفت: «امیدوارم شما را هم درجبهه ی دفاع از اسلام ببینم.