محمدرضا تقي‌آبادي؛ سومين فرزند حجة الاسلام هادي تقي آبادي، در سال 1342 ، در مشهد مقدس به دنيا آمد. هادي تقي‌آبادي؛ پدر شهيد، نقل مي‌كند: « در كودكي‌اش به دليل علاقه به ائمه عليهم السلام، روايات، داستان‌ها و احاديثي را بيان مي‌كردم و او مشتاقانه گوش مي‌داد.»

 تاریخ و محل ولادت: 1342/06/27          مشهد مقدس

 تاریخ و محل شهادت: 1366/02/02         سلیمانیه عراق

 آغاز حیات جاودان: 23 سال و 7 ماه

 وضعیت تاهل: مجرد

 نام پدر: هادی

 شغل پدر: قاضی

 مذهب: شیعه

 تحصیلات کلاسیک: ترم اول دانشگاه / پیراپزشکی

 تحصیلات حوزوی: سطح 1

 مسئولیت: تک تیرانداز / خمپاره انداز / فرمانده گردان

 نحوه شهادت: اصابت ترکش به سر

 مزار مطهر: مشهد مقدس / بهشت رضا (ع)

محمدرضا تقي‌آبادي؛ سومين فرزند حجة الاسلام هادي تقي آبادي، در سال 1342 ، در مشهد مقدس به دنيا آمد. هادي تقي‌آبادي؛ پدر شهيد، نقل مي‌كند: « در كودكي‌اش به دليل علاقه به ائمه عليهم السلام، روايات، داستان‌ها و احاديثي را بيان مي‌كردم و او مشتاقانه گوش مي‌داد.» معلمان محمدرضا، از درس‌هاي او راضي بودند، ولي او، به علت بي‌حجاب بودن خانم معلمش (در دوران رژيم شاه)، دوست نداشت به مدرسه برود. كلاس اول راهنمايي را كه خواند، اصرار كرد كه به حوزه برود. پدرش او را در مدرسه‌ي بعثت ثبت ‌نام كرد. محمدرضا، دو سال آن‌جا درس خواند، و جامع‌المقدمات را تمام كرد و بعد از آن دوره‌ي راهنمايي را تمام كرد و به دبيرستان رفت، و در رشته‌ي تجربي درس خواند. در دبيرستان، با دوستانش انجمن اسلامي تشكيل داد. آن‌ها، شبانه تبليغ مي‌كردند و با منافقين درگير مي‌شدند. با اصرار محمدرضا، اسم دبيرستان را از حبيب‌راد به شهيد رجايي، تغيير دادند. محمدرضا، به روايات و تفاسير قرآن، خيلي علاقه داشت و در اوقات فراغت، تفسير قرآن مي‌خواند. به كتاب تفسير الميزان، علاقه‌ي زيادي داشت و آن را زياد مطالعه مي‌كرد. او، خيلي متواضع، فروتن و قانع بود. كارهاي شخصي خودش را شخصاً انجام مي‌داد. وقتي عصباني مي‌شد، سكوت مي‌كرد. پسري سربه‌زير بود و در برابر مشكلات صبور. ريا، در كارش وجود نداشت. پدر شهيد، همچنين مي‌گويد: « زماني كه در مسجد سجاديه نماز مي‌خوانديم، محمدرضا، قرآن را به طور جدي دنبال مي‌كرد. حتي به عده‌اي هم قرآن ياد مي‌داد. او، در زمان انقلاب، در راهپيمايي‌ها و تظاهرات هاشركت مي‌كرد. در دهم دي‌ماه كه جمعه ي خونين مشهد بود نيز شركت فعالانه داشت.» محمدرضا، همچنين سيوطي را نزد پدرش، كه روحاني بود، خواند. بعد رسماً آمد حوزه و مشغول درس‌هاي حوزوي شد. منطق، معاني، بيان، اصول و شرح لمعه را خواند. بعد از گرفتن ديپلم در 18 سالگي، از طريق بسيج به جبهه اعزام شد. محمدرضا، هميشه مي‌گفت: « امام فرموده‌اند كه مسأله‌ي مهم ما اكنون جنگ است. حفظ اسلام و انقلاب از واجبترين واجبات است. او، بعد از 4 ماه از جبهه مرخصي گرفت و در كنكور شركت كرد، و در دانشگاه رضوي هم قبول شد، اما باز به جبهه رفت. هميشه مي‌گفت: من دوست دارم در جبهه بميرم، نه در خانه و بستر. بزرگترين آرزويش پيروزي اسلام و انقلاب بود. محمدرضا، در جبهه تك‌تيرانداز بود. در عمليات كربلاي 4و5 در قسمت ادوات، خمپاره انداز بود. در عمليات كربلاي10 هم فرماندهي ‌گردان روح‌الله را بر عهده داشت. او، هفت بار به جبهه اعزام شد و چند بار به طور مكرر مجروح شد و يك بار هم از ناحيه ي پيشاني مجروح شد. سرانجام، در عمليات كربلاي 10 بر اثر اصابت تركش به سر، در دوم ارديبهشت سال 1366 در ارتفاعات سليمانيه به شهادت رسيد. او، اولين شهيد خانواده بود.

شهيد؛ محمدرضا تقي‌آبادي، در وصيت‌نامه‌اش چنين بيان مي‌كند: «خواهرم! با پشت پا زدن به مدهاي غرب و با رعايت هر چه بيشتر حجابت، قلب حضرت زهرا سلام الله عليها را شاد و خون شهدا را پاسداري كن. چرا كه عفت و تقواي زن، در حجاب كامل است و اين را هم بدان كه لزوم هر چه بيشتر حجاب ابداً به معناي محدود شدن فعاليت‌هاي اجتماعي زن نيست، بلكه حضور خواهران مسلمان در صحنه‌هاي مختلف اجتماعي و سياسي، مؤثّر بوده و هست.» پيكر پاك روحاني شهيد؛ محمد رضا تقي‌آبادي را در مشهد مقدس، بهشت رضا عليه السلام، قطعه ي18، به خاك سپردند.