محمد باقر جوادي؛ فرزند محمدرضا و فاطمه، در هفتم مرداد ماه 1346 در روستاي دهنو، از توابع شهرستان خليل‌آباد، در خانواده‌اي مذهبي، متدين و زحمتكش به دنيا آمد. او، پس از طي دوران كودكي، در 6 سالگي، به مدرسه رفت، و در همان سنين، اهل مسجد نيز بود. او، دوران ابتدايي را با معدل بسيار بالا به پايان رساند. سپس در حوزه‌ي علميه‌ي حاج شيخ كاشمر، به تحصيل علوم ديني پرداخت. در مدت چهار سالي كه در حوزه بود، توانست تا كتاب سيوطي را بخواند. او، انساني خوش اخلاق، خوش برخورد، صبور، بشّاش، دوست‌داشتني، متواضع، خالص، كم توقع، پرهيزكار، راستگو و باتقوي بود.

 تاریخ و محل ولادت: 1346/05/07         خلیل آباد / روستای دهنو

 تاریخ و محل شهادت: 1365/11/08             شلمچه / پاسگاه زید

 آغاز حیات جاودان: 19 سال 6 ماه و 1 روز

 وضعیت تاهل: مجرد

 نام پدر: محمدرضا

 شغل پدر: 

 مذهب: شیعه

 تحصیلات کلاسیک: اول راهنمایی

 تحصیلات حوزوی: مقدمات

 مسئولیت: تخریب چی / بیسیم چی

 نحوه شهادت: اصابت ترکش به سر و سینه و قطع سر

 مزار مطهر: خلیل آباد / روستای دهنو

محمد باقر جوادي؛ فرزند محمدرضا و فاطمه، در هفتم مرداد ماه 1346 در روستاي دهنو، از توابع شهرستان خليل‌آباد، در خانواده‌اي مذهبي، متدين و زحمتكش به دنيا آمد. او، پس از طي دوران كودكي، در 6 سالگي، به مدرسه رفت، و در همان سنين، اهل مسجد نيز بود. او، دوران ابتدايي را با معدل بسيار بالا به پايان رساند. سپس در حوزه‌ي علميه‌ي حاج شيخ كاشمر، به تحصيل علوم ديني پرداخت. در مدت چهار سالي كه در حوزه بود، توانست تا كتاب سيوطي را بخواند. او، انساني خوش اخلاق، خوش برخورد، صبور، بشّاش، دوست‌داشتني، متواضع، خالص، كم توقع، پرهيزكار، راستگو و باتقوي بود. به دعا،‌ مناجات، امام خميني و افراد انقلابي علاقه داشت. در اوقات فراغتش، به مسجد مي‌رفت، يا قرآن مي‌خواند و يا به ديگران قرآن مي‌آموخت. او، در سحرگاه‌هاي ماه مبارك رمضان، دعاي مجير و افتتاح را از بلندگوي مسجد مي‌خواند. هيچ وقت در نماز كوتاهي نمي‌كرد. در دعاي توسل و كميل شركت مي‌كرد، دعاهاي ايام هفته را مي‌خواند و با همه با ملايمت رفتار مي‌كرد. روحاني شهيد؛ محمدباقر جوادي، در برخورد با خانواده‌اش فروتني و از خودگذشتگي داشت. با آن‌ها مهربان بود. محمدباقر، تنها حامي پدر و مادر و يار و مددكار و دلسوز آن‌ها در كليه‌ي مسايل زندگي بود. از خصوصيات بارز او صله‌ي رحم بود؛ هميشه در فرصت‌هاي مناسبي كه برايش پيش مي‌‌آمد، احوال همه‌ي دوستان، آشنايان و اقوام را مي‌پرسيد. قبل از انقلاب، در تظاهرات شركت مي‌كرد. در زمان انقلاب، در گشت‌هاي شبانه‌ي روستا فعال بود. بعد از پيروزي انقلاب اسلامي، در بسيج مستضعفين، حضوري جدي داشت، و با ضد انقلاب مخالف بود. همواره كلامش اين بود كه ما مسلمانيم و نبايد بگذاريم كه ضد انقلابيون كاري عليه اسلام انجام دهند. تا جايي كه مي‌توانست آن‌ها را ارشاد مي‌كرد. محمد باقر، در 16 سالگي، از طريق بسيج كاشمر، به جنوب غرب كشور اعزام شد. انگيزه‌اش از رفتن به جبهه، رضاي خدا، حمايت از اسلام و ياري امام خميني بود. بزرگترين آرزويش شهادت بود. روحاني شهيد؛ محمدباقر، در جبهه در پست‌هاي حساس و پر خطر؛ مانند بي‌سيم‌چي خدمت مي‌كرد. در كنار كارهاي رزمي، براي تقويت روحيه‌ي رزمندگان اسلام به سخنراني و تبيين معارف اسلامي مي‌پرداخت. وقتي به مرخصي مي‌آمد، معلم‌هايش مي‌گفتند: جبهه نرو. دَرسَت را بخوان. او مي‌گفت: درس هميشه هست، ولي الآن جبهه به ما نياز دارد. محمدباقر، در هشتم بهمن ماه 1365، در منطقه‌ي شلمچه در عمليات كربلاي5، بر اثر اصابت تركش، به شهادت رسيد. 

شهيد جوادي، در وصيت‌نامه‌اش، بيان مي‌كند: « مردم حزب‌الله و جوانان غيور! براي نجات خود، هميشه يار و ياور امام خميني باشيد. ايشان را فراموش نكنيد، كه فراموش كردن امام، فراموش كردن خدا است. از رفتن به جبهه دريغ نكنيد. به خانواده‌ام نمي‌گويم كه در فراق من گريه نكنيد، بلكه مي گويم اگر مي خواهيد گريه بكنيد ولي گريه‌ي شادي؛ چون شهيدان والاترين مقام را نزد خداوند دارند. راضي نيستم كساني كه بسيجيان را از همه جا بي‌خبر مي‌خوانند، و سپاهيان را منافق مي‌خوانند، و جهادگران را مي‌گويند آنان جهادگر نيستند، در مراسم من حرف بزنند. مردم حزب‌الله! نگذاريد منافقين با لباس شخصيت‌هاي مملكت به انقلاب عزيزتان ضربه بزنند؛ چون اكثر منافقين خودشان را خوب جلوه داده و با لباس شخصيت‌هاي مملكت، از پشت به اسلام خنجر مي‌زنند. خداوندا! بهشت را نشانم نده كه مبادا براي بهشت به سوي تو بروم. بار خدايا! جهنمت را نشانم نده كه مبادا از ترس جهنمت به تو ايمان آورم. خدايا! از تو مي‌خواهم عشق به خودت را نشانم بدهي، تا براي رضاي تو جهاد كنم.»

پيكر پاك روحاني شهيد؛ محمدباقر جوادي را در روستاي دهنو شهرستان خليل‌آباد، به خاك سپردند.